Marta pochodziła z Betanii, miasteczka położonego na wschodnim
zboczu Góry Oliwnej, w pobliżu wioski Betfage, odległego od Jerozolimy o
ok. 3 km drogi (dzisiaj Al Azarija). Była siostrą Marii i Łazarza,
których Chrystus darzył swą przyjaźnią. Bardzo wiele razy gościła Go w
swoim domu. Św. Łukasz opisuje szczegółowo jedno ze spotkań (Łk 10,
38-42). Martę wspomina w Ewangelii św. Jan, odnotowując wskrzeszenie
Łazarza. Wyznała ona wtedy wiarę w Jezusa jako Mesjasza i Syna Bożego (J
11, 1-45).
Na Wschodzie cześć św. Marty datuje się od wieku V, na Zachodzie - od
wieku VIII. Już w wieku VI istniała w Betanii bazylika na miejscu, gdzie
miał stać dom Łazarza i jego sióstr. Św. Marta jest patronką gospodyń
domowych, hotelarzy, kucharek, sprzątaczek i właścicieli zajazdów.
Legenda prowansalska głosi, że po wniebowstąpieniu Jezusa Żydzi
wprowadzili Łazarza, Marię i Martę na statek bez steru i tak puścili ich
na Morze Śródziemne. Dzięki Opatrzności wszyscy wylądowali szczęśliwie u
wybrzeży Francji, niedaleko Marsylii. Łazarz miał zostać pierwszym
biskupem tego miasta, Marta założyła w pobliżu żeński klasztor, a Maria
pokutowała w niedalekiej pustelni.
Łazarza znamy go z Ewangelii św. Jana (J 11, 1-44; 12, 1-11) jako
brata Marii i Marty. Gdy z obawy przed Żydami Jezus przebywał w
Zajordanii, dotarła do niego wiadomość o śmierci Łazarza. Powrócił wtedy
- po odczekaniu - do Judei i udał się do Betanii. Św. Jan Ewangelista
szczegółowo opisuje scenę Jego spotkania z siostrami i dialog z Martą, a
następnie głębokie wzruszenie Jezusa i wskrzeszenie Łazarza.
Dowiadujemy się także o reakcji Żydów, którzy nie mogli zaprzeczyć
faktom, ale jeszcze bardziej znienawidzili Jezusa. Ta niechęć dotknęła
także Łazarza. Ewangelista Jan opisuje także inny pobyt Jezusa w domu
Łazarza na dzień przed Jego wjazdem do Jerozolimy (J 12, 1-11).
Milczenie ewangelii o dalszych losach Łazarza uzupełnili anonimowi
pisarze chrześcijańscy.Na Wschodzie najbardziej znana była legenda, która uczyniła Łazarza biskupem Cypru i tam umieściła jego - drugi - grób. Pewną rolę w rozwoju kultu odegrała też tzw. niedziela Łazarza, jedna z ostatnich niedziel Wielkiego Postu, w którą odczytywano ewangelię o jego wskrzeszeniu i dokonywano skrutynium przed dopuszczeniem do chrztu. Na Zachodzie w cyklu legend prowansalskich i burgundzkich pojawiła się w dość późnym średniowieczu opowieść o skazaniu świętego rodzeństwa z Betanii na wygnanie. Umieszczono ich na statku bez steru, który odepchnięto od brzegu. Po wielu miesiącach tułaczki przybyli oni do Marsylii. Łazarz miał być pierwszym biskupem tego miasta. Inne opowiadania wskazują na Autun i Avallon jako miejsca złożenia jego relikwii.
Równie rozbieżne były daty wspomnień liturgicznych Łazarza. W kalendarzach spotykano je m.in. pod dniem 17 grudnia, 4 maja, 17 czerwca, 16 lub 17 października.
informacje ze strony: https://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/07-29a.php3
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz