Dokładnie 180 lat temu - 19 września 1846 r. we francuskich Alpach ukazała się Ona dwojgu pastuszkom, które akurat wyszły pilnować krów.
Tymi dziećmi byli 11-letni Maksymin Giraud i 14-letnia Melania Calvat. Gdy po raz pierwszy ujrzeli Piękną Panią, siedziała Ona na kamieniu z twarzą ukrytą w dłoniach i płakała. Była wysoka i cała ze światła, ubrana jak miejscowe kobiety. Dopiero później wstała i zaczęła do nich mówić. Zwracała się do dzieci najpierw po francusku, a następnie w miejscowym dialekcie, aby mogły dobrze zrozumieć Jej słowa.
Szczególnie wymowny był również Jej wygląd. Światło otaczające Maryję miało, według relacji dzieci, promieniować z wielkiego krzyża znajdującego się na Jej piersi. Przy krzyżu znajdowały się młotek i obcęgi, a Maryję otaczały róże. Po zakończeniu rozmowy weszła na pobliskie wzniesienie i zniknęła w świetle.
Matka Boża Saletyńska w przekazanym Orędziu m.in. napiętnowała niewypełnianie obowiązku uczestnictwa w coniedzielnej Eucharystii, naruszenie świątecznego odpoczynku, zaniedbanie codziennej modlitwy, a także wypominała wypowiadane bluźnierstwa i przekleństwa oraz niezachowanie nakazanych postów. 
Orędzie z La Salette jest jednak nie tylko upomnieniem. Jego sercem jest wezwanie do nawrócenia, modlitwy i powrotu człowieka do Boga. Maryja nie zatrzymuje uwagi na sobie, lecz wielokrotnie kieruje ją ku swojemu Synowi. Na zakończenie powierza dzieciom szczególną misję: „A więc, moje dzieci, przekażcie to całemu mojemu ludowi”.
We fragmencie orędzia Maryja mówiła: "Ach, moje dzieci, trzeba się dobrze modlić, rano i wieczorem. Jeżeli nie macie czasu, odmawiajcie przynajmniej Ojcze Nasz i Zdrowaś Maryjo, a jeżeli będziecie mogły, módlcie się więcej".
Pięć lat po wydarzeniu, 19 września 1851 r., po przeprowadzeniu długiego i szczegółowego dochodzenia kościelnego, biskup Grenoble Philibert de Bruillard oficjalnie uznał objawienie. W wydanym orzeczeniu stwierdził, że objawienie Najświętszej Maryi Panny dwojgu pasterzom na górze La Salette „nosi wszelkie znamiona prawdy i wierni mogą w nie wierzyć bez obawy błędu”. Kilka lat później jego następca, bp Jacques-Marie-Achille Ginoulhiac, po kolejnym dochodzeniu potwierdził tę decyzję słowami: „Misja pasterzy zakończyła się, rozpoczyna się misja Kościoła”.
Mówi się, że La Salette to sanktuarium blisko Nieba. 
Nic dziwnego. Jest to miejsce kultu maryjnego położone na wysokości 1820 metrów n.p.m.
Nic dziwnego. Jest to miejsce kultu maryjnego położone na wysokości 1820 metrów n.p.m.Do dziś jednym z najbardziej przejmujących obrazów La Salette pozostaje Maryja, która płacze. Nie ukazuje się jako odległa Królowa, lecz jako Matka zatroskana o swoje dzieci. Jej łzy stają się niemym wołaniem o pojednanie człowieka z Bogiem. Dlatego duchowość La Salette tak mocno związana jest z nawróceniem i pojednaniem.
Cóż, Matka Boża płakała nad światem w La Salette... Jeśli ludzkość się nie nawróci to wypełnią się słowa orędzia oficjalnie zatwierdzonego przez Kościół jako prawdziwe. Jednak modlitwy, posty mają moc zmiany wszelkich proroctw. Nawracajmy się więc i wierzmy w Ewangelię.
Może więc po 180 latach warto raz jeszcze usłyszeć wołanie Płaczącej Matki. Nie jako historię należącą wyłącznie do XIX wieku, ale jako pytanie skierowane również do nas: ile miejsca w naszej codzienności naprawdę pozostawiamy Bogu?
A na uwieńczenie tego wpisu zawołajmy do Pięknej Pani:
Pomnij, o Matko Boża Saletyńska, prawdziwa Matko Bolesna, na łzy wylane za mnie na Kalwarii.
Pomnij także na trudy, których się nieustannie dla mnie podejmujesz,
aby mnie zasłonić przed sprawiedliwością Bożą.
Czyż tedy teraz możesz opuścić dziecko swoje, skoro dla niego tak wiele już uczyniłaś?
Tą pocieszającą myślą ożywiony, upadam do stóp Twoich, choć tak niewierny jestem i niewdzięczny.
Nie odrzucaj modlitwy mojej, o przeczysta Dziewico, Pojednawczymi Grzeszników,
lecz nawróć mnie i wyjednaj mi tę łaskę, bym Jezusa umiłował(-a) nade wszystko,
a Ciebie pocieszał(-a) życiem świątobliwym,
bym mógł (mogła) kiedyś oglądać Cię w niebie. Amen
Matko Boża Saletyńska, módl się za nami.
