Ogłoszenie parafialne 08.03-14.03.2021r.

Kalendarium liturgiczne 8.03-14.03.2021r.

08.03- poniedziałek- dzień powszedni

09.03-wtorek-dzień powszedni

10.03- środa-dzień powszedni. Rozpoczyna się Nowenna do św. Józefa

11.03- czwartek-dzień powszedni

12.03-piątek-dzień powszedni- Droga Krzyżowa

13.03- sobota-dzień powszedni

14.03- niedziela- IV Niedziela Wielkiego Postu. Przed Mszą o godz. 10.30 odprawiane są Gorzkie Żale oraz Droga Krzyżowa.    

Przypominany, że 20 marca 2021r. odbędzie się Bierzmowanie w Kościele  pw. św. Jakuba Apostoła w Butrynach.

Niezbędnik Wielkopostny: Spojrzenie na Krzyż

 

Niezbędnik Wielkopostny: Spojrzenie na Krzyż

Wielki Post - czas kontemplacji tajemnicy odkupienia - kieruje nasze oczy i serca ku krzyżowi, na którym zawisła Największa Miłość: pełna miłosierdzia miłość Boga do grzesznego człowieka; Miłość, która umiłowała grzesznika do końca. 

Bł. Matka Maria Karłowska mówi: „To miłość Serca Jezusowego dla nas wyrwała Go z łona Ojca i przykuła do krzyża. I wszystkie gwoździe całego świata nie mogłyby tego uczynić, gdyby On sam nie zechciał wisieć na krzyżu, nagi i krwią zbroczony, aż do śmierci. Nikt nie mógłby Go dotknąć bez Jego woli, więc czego doznał - chciał doznać. Dlaczego? Bo nas ukochał od wieków i postanowił nas zbawić, a krzyż jaśniał Mu obietnicą miłości i zbawienia.

Błogosławiona w swym zgromadzeniu nosiła imię Matka Maria od Pana Jezusa Ukrzyżowanego i mówiła o sobie: „Jestem służebnicą Jezusa Ukrzyżowanego”. To On stanowił główną tajemnicę jej życia. Z miłością rozmyślała o Panu na Golgocie i innych do tego zachęcała. Chętnie, często i z żywą pobożnością rozważała Drogę Krzyżową. To nabożeństwo oraz adoracja krzyża były jej bardzo bliskie i praktykowała je nie tylko w Wielkim Poście, lecz także w ciągu całego roku, ponieważ - jak twierdziła - „kto rozważa Mękę Pańską, nie będzie myśleć o sobie. Uważała Drogę Krzyżową jako szkołę życia”. Siostry zapamiętały głośną modlitwę Matki Założycielki wypowiedzianą w ich obecności: „Dzięki Ci składam, Panie Ukrzyżowany, za te krzyże, których mi udzieliłeś. Duszę moją Tobie poddaję!”.

W swym pokoju miała duży krucyfiks, przed którym często się modliła. Z wiarą dziecka przypinała do niego malutkie karteczki z wypisanymi na nich intencjami i prośbami. Z wiarą spoglądała na krzyż w chwilach trudnych, szukając w nim mocy i nadziei. Przed podjęciem decyzji czy udzieleniem komuś ważnej rady brała do ręki swój krzyżyk profesyjny i spoglądała na niego, jakby w nim szukając odpowiedzi.

Często używała znaku krzyża świętego, a czyniła go zawsze starannie, ze skupieniem, z pobożnością. Błogosławiła krzyżem lub czyniła znak krzyża na czole, błogosławiąc na wykonanie zleconego komuś zadania lub po zakończonej rozmowie - na dalszą wytrwałą pracę nad sobą. Każdego ranka błogosławiła znakiem krzyża domy swego zgromadzenia. Radziła też wszystkim: „Rano, kiedy wstaniesz, uzbrój się znakiem krzyża świętego jakoby potężną tarczą przeciw zasadzkom nieprzyjaciela”. W czasie różnych niebezpieczeństw żegnała domy i ludzi tym znakiem. Podobnie podczas burzy obchodziła dom z krzyżem w ręku i kropiła wodą święconą w znak krzyża, co czyniła również przy łożu umierających, wyrażając przez to nieodpartą wiarę w moc tego świętego znaku naszego zbawienia.

Radziła modlić się: „Krzyżu święty, napełnij mnie wiarą, nadzieją, miłością!”. I zachęcała: „Lećmy do krzyża, przyciskajmy go do swego serca!”. Pouczała, że „miłość krzyża nabywa się w rozmyślaniu o męce i miłości Pana Jezusa. Jeżeli zaś miłość nasza nie pociąga nas na Kalwarię i do krzyża, to nie odpowiada godnie miłości Jezusa do nas”. Ostatnie swoje chwile na ziemi przeżywała w zjednoczeniu z Męką Pańską.

Panie Jezu, patrzymy na Ciebie! Stoimy pod Twym krzyżem. W pokorze chylimy się przed tym świętym znakiem. Niech Twoja krew obmyje nasze dusze. Twój krzyż jawi się na horyzoncie naszego życia jako znak miłości, nadziei i pokoju! „Bo wszystko w życiu to nic - wobec Twej wielkiej miłości!”. Twoje rozpostarte nad światem ramiona, wyciągnięte w kształt krzyża, nie trzymają już gwoździe lecz nasze grzechy. Twoja odkupieńcza Miłość, która do końca nas umiłowała, by obdzielać wszystkich nadzieją i pokojem, daje zrozumienie Twego krzyża - bolesnego i chwalebnego aż do zmartwychwstania!

WYZWANIE: Znajdź dziś 10 minut na modlitwę. Dziś modlitwą uczyń adorację krzyża. Weź do ręki krzyż Jezusa i wpatrując się w Niego podziękuj Bogu za tak wielki dar zbawienia. Kontempluj tajemnicę krzyża. W ciszy najgłośniej mówi Bóg.

informacja ze strony https://www.niedziela.pl/artykul/65339/NiezbednikWielkopostny-Spojrzenie-na

 

 

4 marca św. Kazimierza

 

Stare podanie głosi, że gdy o świcie urodził się drugi syn Kazimierza Jagiellończyka i Elżbiety Rakuskiej, w Krakowie była zimna i dżdżysta jesień, ale pod oknem komnaty, gdzie przyszedł na świat królewicz, ogromna jabłoń powtórnie zakwitła, a pszczoły z sąsiednich pasiek ruszyły gromadnie i obsiadły wszystkie liście i kwiaty. Ludzie wróżyli, że to dobry znak…, a nowo narodzony syn króla polskiego będzie bardzo sławny…

Kazimierz urodził się w październiku 1458 r. w Krakowie na Wawelu. Jego ojcem był Kazimierz Jagiellończyk, a matką Elżbieta, córka cesarza Niemiec. Miał pięciu braci i pięć sióstr (szósta siostra zmarła). Gdy skończył 9 lat, rozpoczął naukę. Jego wychowawcą był Jan Długosz.

W wieku 13 lat ojciec wysłał go na wyprawę wojenną na Węgry, aby objął tam koronę królewską. Te zamiary się jednak nie zrealizowały. Gdy król Kazimierz Jagiellończyk wyjechał na Litwę, królewicz Kazimierz rządził w Koronie. Mimo tego, że był władcą, nie zaniedbywał życia duchowego. 

W 1483 roku, a więc w wieku 25 lat, ojciec wezwał go na Litwę. Jego zdrowie już wcześniej było nadszarpnięte. Zmarł w czasie podróży – 4 marca 1483 r. Został pochowany w katedrze w Wilnie.  

W 1518 król Zygmunt I Stary, rodzony brat Kazimierza, wysłał do Rzymu prośbę o kanonizację królewicza.

Kiedy z okazji kanonizacji otwarto grób Kazimierza, jego ciało znaleziono nienaruszone. Był to kolejny znak jego świętości. Z dostępnych źródeł można wywnioskować także, że Kazimierz złożył ślub dozgonnej czystości. Miał także odrzucić proponowane mu zaszczytne małżeństwo z córką cesarza niemieckiego Fryderyka III.

Św. Kazimierz jest jednym z najbardziej popularnych polskich świętych. Jest także głównym patronem Litwy.

informacje ze strony: http://www.slowo.redemptor.pl/pl/4906/10091/swietego-kazimierza-krolewicza-%E2%80%93-swieto.html

film o św. Kazimierzu https://www.youtube.com/watch?v=jNZvdD5PeB8

Św. Kazimierz jest patronem Litwy i jednym z patronów Polski, od 1948 r. – patronem młodzieży litewskiej, a od 1960 r. – patronem członków Zakonu Maltańskiego. Kazimierz, drugi syn w rodzinie królewskiej, urodził się w Krakowie 3 października 1458 r. Żył krótko, zmarł 4 marca 1484 r. na zamku w Grodnie, nie doczekawszy 26-tych urodzin. Ważnym wydarzeniem w życiu królewicza był udział w wyprawie wojennej na Węgry, gdy jego matka próbowała dochodzić swych praw i osadzić go na węgierskim tronie. Przedsięwzięcie się nie udało, ale Kazimierz nabrał cennych doświadczeń, niezbędnych przyszłemu władcy i dojrzał jako świadomy chrześcijanin. Ojciec coraz bardziej wtajemniczał go w sprawy państwowe, zaś młodzieniec przejawiał liczne cechy dobrego władcy: wyczucie polityczne, rozsądek, wykształcenie i osobisty urok, a gdy było trzeba – stanowczość i surowość.

Jednocześnie różnił się pod wielu względami możnych swoich czasów. Nie korzystał ponad miarę z przywilejów i władzy jaka mu przysługiwała, unikał przepychu i wystawności, zaś pełniąc obowiązki związane z rządzeniem państwem przede wszystkim starał się być sprawiedliwy względem wszystkich. Otwarcie i uparcie sprzeciwiał się tym obyczajom swojego otoczenia, jeśli wiązały się z dążeniem do pustych przyjemności. Wybierał życie zgodne z nakazem sumienia i starał się naśladować Chrystusa. Zapamiętano go jako współczującego, spieszącego z pomocą ubogim i odwiedzającego chorych. Bliscy nie zdołali zrozumieć jego sposobu życia, czyniąc mu wyrzuty i naciskając, by się zmienił. Dworzanie dziwili się, gdy Kazimierz w imię czystości i wierności Bogu odrzucał propozycje związków z kobietami, które – jak wtedy uważano – przyczyniały się do poprawy zdrowia. Do dzisiaj powtarzane są wypowiedziane przez Kazimierza słowa: „Lepiej umrzeć niż zgrzeszyć!”. Ostatnie dwa lata swego życia spędził Kazimierz na Litwie, głównie w Wilnie. Katedra była jego ulubioną świątynią. Czasem rozmodlony królewicz pozostawał w niej długo zapominając o oficjalnych obiadach, w których jako następca tronu miał obowiązek uczestniczyć wraz z litewskimi dostojnikami i gośćmi z zagranicy. Podania mówią, że królewicz przychodził na modlitwę do katedry w nocy albo bardzo wczesnym rankiem gdy była ona jeszcze zamknięta, i wtedy można było go zobaczyć przy drzwiach świątyni. Późniejszy święty miał szczególną pobożność do Najświętszej Maryi Panny.

Po śmierci w 1484 r. pochowano go w Kaplicy Królewskiej w katedrze. Tam ciało królewicza spoczywało ponad sto lat. Zaraz po jego śmierci zaczęto mówić o dokonujących się za jego wstawiennictwem cudach. Pomocy świętego Królewicza doświadczali zarówno pojedynczy ludzie, jak i cały kraj: w wojnie z Moskwą św. Kazimierz ukazał się wojskom polsko-litewskim w kształcie przypominającym litewską Pogoń. Szerzył się kult św. Kazimierza a przy jego grobie pojawiły się wota. Na początku XVI w. rozpoczęto proces kanonizacyjny. Zakończył go papież Klemens VII i w 1604 r. w katedrze w Wilnie przygotowano kilkudniowe uroczystości kanonizacyjne. W tych dniach ulicami miasta przeszedł liczny, radosny pochód, a do miasta uroczyście wniesiono chorągiew św. Kazimierza.

Vilniaus arkivyskupija https://www.vilnensis.lt/o-archidiecezji/postacie/swiety-kazimierz/?lang=pl

Św. Kazimierz jest patronem Litwy i jednym z patronów Polski, od 1948 r. – patronem młodzieży litewskiej, a od 1960 r. – patronem członków Zakonu Maltańskiego. Kazimierz, drugi syn w rodzinie królewskiej, urodził się w Krakowie 3 października 1458 r. Żył krótko, zmarł 4 marca 1484 r. na zamku w Grodnie, nie doczekawszy 26-tych urodzin. Ważnym wydarzeniem w życiu królewicza był udział w wyprawie wojennej na Węgry, gdy jego matka próbowała dochodzić swych praw i osadzić go na węgierskim tronie. Przedsięwzięcie się nie udało, ale Kazimierz nabrał cennych doświadczeń, niezbędnych przyszłemu władcy i dojrzał jako świadomy chrześcijanin. Ojciec coraz bardziej wtajemniczał go w sprawy państwowe, zaś młodzieniec przejawiał liczne cechy dobrego władcy: wyczucie polityczne, rozsądek, wykształcenie i osobisty urok, a gdy było trzeba – stanowczość i surowość.

Jednocześnie różnił się pod wielu względami możnych swoich czasów. Nie korzystał ponad miarę z przywilejów i władzy jaka mu przysługiwała, unikał przepychu i wystawności, zaś pełniąc obowiązki związane z rządzeniem państwem przede wszystkim starał się być sprawiedliwy względem wszystkich. Otwarcie i uparcie sprzeciwiał się tym obyczajom swojego otoczenia, jeśli wiązały się z dążeniem do pustych przyjemności. Wybierał życie zgodne z nakazem sumienia i starał się naśladować Chrystusa. Zapamiętano go jako współczującego, spieszącego z pomocą ubogim i odwiedzającego chorych. Bliscy nie zdołali zrozumieć jego sposobu życia, czyniąc mu wyrzuty i naciskając, by się zmienił. Dworzanie dziwili się, gdy Kazimierz w imię czystości i wierności Bogu odrzucał propozycje związków z kobietami, które – jak wtedy uważano – przyczyniały się do poprawy zdrowia. Do dzisiaj powtarzane są wypowiedziane przez Kazimierza słowa: „Lepiej umrzeć niż zgrzeszyć!”. Ostatnie dwa lata swego życia spędził Kazimierz na Litwie, głównie w Wilnie. Katedra była jego ulubioną świątynią. Czasem rozmodlony królewicz pozostawał w niej długo zapominając o oficjalnych obiadach, w których jako następca tronu miał obowiązek uczestniczyć wraz z litewskimi dostojnikami i gośćmi z zagranicy. Podania mówią, że królewicz przychodził na modlitwę do katedry w nocy albo bardzo wczesnym rankiem gdy była ona jeszcze zamknięta, i wtedy można było go zobaczyć przy drzwiach świątyni. Późniejszy święty miał szczególną pobożność do Najświętszej Maryi Panny.

Po śmierci w 1484 r. pochowano go w Kaplicy Królewskiej w katedrze. Tam ciało królewicza spoczywało ponad sto lat. Zaraz po jego śmierci zaczęto mówić o dokonujących się za jego wstawiennictwem cudach. Pomocy świętego Królewicza doświadczali zarówno pojedynczy ludzie, jak i cały kraj: w wojnie z Moskwą św. Kazimierz ukazał się wojskom polsko-litewskim w kształcie przypominającym litewską Pogoń. Szerzył się kult św. Kazimierza a przy jego grobie pojawiły się wota. Na początku XVI w. rozpoczęto proces kanonizacyjny. Zakończył go papież Klemens VII i w 1604 r. w katedrze w Wilnie przygotowano kilkudniowe uroczystości kanonizacyjne. W tych dniach ulicami miasta przeszedł liczny, radosny pochód, a do miasta uroczyście wniesiono chorągiew św. Kazimierza.

Vilniaus arkivyskupija https://www.vilnensis.lt/o-archidiecezji/postacie/swiety-kazimierz/?lang=pl

Św. Kazimierz jest patronem Litwy i jednym z patronów Polski, od 1948 r. – patronem młodzieży litewskiej, a od 1960 r. – patronem członków Zakonu Maltańskiego. Kazimierz, drugi syn w rodzinie królewskiej, urodził się w Krakowie 3 października 1458 r. Żył krótko, zmarł 4 marca 1484 r. na zamku w Grodnie, nie doczekawszy 26-tych urodzin. Ważnym wydarzeniem w życiu królewicza był udział w wyprawie wojennej na Węgry, gdy jego matka próbowała dochodzić swych praw i osadzić go na węgierskim tronie. Przedsięwzięcie się nie udało, ale Kazimierz nabrał cennych doświadczeń, niezbędnych przyszłemu władcy i dojrzał jako świadomy chrześcijanin. Ojciec coraz bardziej wtajemniczał go w sprawy państwowe, zaś młodzieniec przejawiał liczne cechy dobrego władcy: wyczucie polityczne, rozsądek, wykształcenie i osobisty urok, a gdy było trzeba – stanowczość i surowość.

Jednocześnie różnił się pod wielu względami możnych swoich czasów. Nie korzystał ponad miarę z przywilejów i władzy jaka mu przysługiwała, unikał przepychu i wystawności, zaś pełniąc obowiązki związane z rządzeniem państwem przede wszystkim starał się być sprawiedliwy względem wszystkich. Otwarcie i uparcie sprzeciwiał się tym obyczajom swojego otoczenia, jeśli wiązały się z dążeniem do pustych przyjemności. Wybierał życie zgodne z nakazem sumienia i starał się naśladować Chrystusa. Zapamiętano go jako współczującego, spieszącego z pomocą ubogim i odwiedzającego chorych. Bliscy nie zdołali zrozumieć jego sposobu życia, czyniąc mu wyrzuty i naciskając, by się zmienił. Dworzanie dziwili się, gdy Kazimierz w imię czystości i wierności Bogu odrzucał propozycje związków z kobietami, które – jak wtedy uważano – przyczyniały się do poprawy zdrowia. Do dzisiaj powtarzane są wypowiedziane przez Kazimierza słowa: „Lepiej umrzeć niż zgrzeszyć!”. Ostatnie dwa lata swego życia spędził Kazimierz na Litwie, głównie w Wilnie. Katedra była jego ulubioną świątynią. Czasem rozmodlony królewicz pozostawał w niej długo zapominając o oficjalnych obiadach, w których jako następca tronu miał obowiązek uczestniczyć wraz z litewskimi dostojnikami i gośćmi z zagranicy. Podania mówią, że królewicz przychodził na modlitwę do katedry w nocy albo bardzo wczesnym rankiem gdy była ona jeszcze zamknięta, i wtedy można było go zobaczyć przy drzwiach świątyni. Późniejszy święty miał szczególną pobożność do Najświętszej Maryi Panny.

Po śmierci w 1484 r. pochowano go w Kaplicy Królewskiej w katedrze. Tam ciało królewicza spoczywało ponad sto lat. Zaraz po jego śmierci zaczęto mówić o dokonujących się za jego wstawiennictwem cudach. Pomocy świętego Królewicza doświadczali zarówno pojedynczy ludzie, jak i cały kraj: w wojnie z Moskwą św. Kazimierz ukazał się wojskom polsko-litewskim w kształcie przypominającym litewską Pogoń. Szerzył się kult św. Kazimierza a przy jego grobie pojawiły się wota. Na początku XVI w. rozpoczęto proces kanonizacyjny. Zakończył go papież Klemens VII i w 1604 r. w katedrze w Wilnie przygotowano kilkudniowe uroczystości kanonizacyjne. W tych dniach ulicami miasta przeszedł liczny, radosny pochód, a do miasta uroczyście wniesiono chorągiew św. Kazimierza.

Vilniaus arkivyskupija https://www.vilnensis.lt/o-archidiecezji/postacie/swiety-kazimierz/?lang=pl

Ogłoszenia parafialne 01.03- 07.03.2021r.

 

 

Kalendarium liturgiczne  01.03- 07.03.2021r.

01.03.- poniedziałek- dzień powszedni

02.03.- wtorek- dzień powszedni

03.03- środa- dzień powszedni

04.03- czwartek- św. Kazimierza, królewicza 

05.03- piątek- dzień powszedni

 06.03- sobota- dzień powszedni

07.03- niedziela- trzecia Niedziela Wielkiego Postu

Ogłoszenia:

1. Przypominamy, że 20 marca 2021r. odbędzie się Bierzmowanie w Butrynach.

2.  W niedziele przed Mszą św. odprawiane są  Gorzkie Żale oraz Droga Krzyżowa. 

Msza św. w niedziele godz. 10.30. 

3.Przypominamy o zbiórce starych telefonów komórkowych i tabletów .

Specjalny pojemnik znajduje się przy wyjściu z Kościoła.

Pozyskana elektronika wspomoże remont Domu Rekolekcyjnego ZACHEUSZ Ruchu Światło-Życie w Nowym Kawkowie.

Droga Krzyżowa

 

 

Piątek w Wielkim Poście.

Droga krzyżowa to praktyka pokutna w Wielkim Poście.

Zachęcam wszystkich do uczestnictwa w Niej - szczególnie w kościele, ale jeżeli ktoś nie może pójść do kościoła, to zachęcam do odprawienia jej w domu.

Ostatnio po rozmowie z kilkoma osobami przekonuję się, że jednak nie wszyscy wiedzą lub pamiętają do końca, co jest istotą Drogi Krzyżowej...

Kiedy ją ważnie się odprawia, a kiedy nie?

Kilka informacji:

w takich jak radio, czy telewizja, to jest to tak zwana medytacja lub rozważanie Męki Pańskiej, a nie uczestnictwo w Drodze Krzyżowej...

Żeby odprawić Drogę krzyżową, trzeba podjąć trud tak zwanego "pójścia" za Jezusem - poprzez WSTAWANIE i KLĘKANIE W ODPOWIEDNICH MOMENTACH.

WARUNKI, aby ważnie była odprawiona Droga Krzyżowa:

Jeśli nie można pójść do kościoła:

1. Znajdź spokojne miejsce w domu (samemu lub z rodziną). Stań lub ukleknij przed krzyżem (nawet takim na obrazku lub z różańca jeśli nie mamy krzyża na ścianie).

2. Znak krzyża: W imię Ojca...

3. Intencja (za kogo ja odprawiam - za jaką duszę)

4. Klękanie i wstawanie (tylko chorzy są z tego zwolnieni)

Czyli - po zapowiedzi każdej stacji, na słowa KŁANIAMY Ci się... (lub inne, bo są różne wersje, np uwielbiamy Cię...) - KLĘKAMY

Na słowa KTÓRYŚ ZA NAS... - WSTAJEMY.

I tak przy każdej stacji.

Zamiast klęczenia podczas całego rozważania może być tylko przyklęknięcie i wstanie, ale bez tego NIE MA DROGI KRZYŻOWEJ.

Jeśli jest się w kościele to również musi być WSTAWANIE i KLĘKANIE.

Jeśli przystąpimy do Komunii św. to można uzyskać odpust zupełny, czyli darowanie całej kary czyśćca dla jakiejś duszy, a jak nie idziemy do Komunii św. lub odprawiamy Drogę Krzyżową w domu lub w innym miejscu, to możemy uzyskać tylko odpust cząstkowy, czyli darowanie tej kary w jakiejś części. 

WARUNKI odpustu zupełnego: 

- komunia święta

- wyzbycie się przywiązania do jakiegokolwiek grzechu

- modlitwy o uzyskanie odpustu: Ojcze nasz..., Wierzę w Boga... i Chwała Ojcu...

- modlitwa w intencjach Ojca Świętego np Zdrowaś Maryjo... lub Pod Twoją obronę...

Może te szczegóły są dobrze każdemu znane, ale może komuś się to przyda i z tego coś skorzysta...

Nie straćmy dziś możliwości odprawienia tej Drogi Krzyżowej, nawet mimo trudu i zmęczenia po całym dniu pracy. Jezus nie myślał o sobie, ale dla nas cierpiał i umarł na krzyżu. Odpowiedzmy więc naszą wdzięcznością i miłością...

Jezus mówi:

ZBAWIENIE należy do każdej duszy, która przyjdzie do Mojego Serca i powie: 

JEZU ZBAW MNIE!!!

informacja z Internetu

Stacje Drogi Krzyżowej 

Stacja I: Jezus na śmierć skazany

Stacja II: Jezus bierze krzyż na swoje ramiona

Stacja III: Pierwszy upadek pod krzyżem

Stacja IV: Pan Jezus spotyka swoją Matkę

Stacja V: Szymon z Cyreny pomaga dźwigać krzyż Jezusowi

Stacja VI: Weronika ociera twarz Jezusowi

Stacja VII: Drugi upadek pod krzyżem

Stacja VIII: Jezus spotyka płaczące niewiasty

Stacja IX: Trzeci upadek pod ciężarem krzyża

Stacja X: Jezus z szat obnażony

Stacja XI: Jezus do krzyża przybity

Stacja XII: Jezus umiera na krzyżu

Stacja XIII: Jezus z krzyża zdjęty

Stacja XIV: Jezus do grobu złożony

 

Ogłoszenia parafialne 22.02- 28.02.2021 r

 

Kalendarium liturgiczne:

22.02-poniedziałek- święto katedry św. Piotra Apostoła

23.02.- wtorek- dzień powszedni

24.02- środa-dzień powszedni

25.02.- czwartek-dzień powszedni

26.02.-piątek-dzień powszedni

27.02.- sobota-dzień powszedni

28.02.- niedziela-  II niedziela Wielkiego Postu

1. Przypominany, że Bierzmowanie odbędzie się 20 marca 2021r.

2. W niedziele, po Mszy świętej o godz. 12.00 w Butrynach odbędzie się zebranie z Rodzicami  młodzieży przystępującej do Bierzmowania. 

3. W piątek nie będzie odprawiana Droga Krzyżowa w Kościele, ze względu na małe zainteresowanie.

Droga Krzyżowa będzie odprawiana po Mszy Św. w niedziele. 

4. Przed Mszą św.  w niedziele są odprawiane Gorzkie  Żale. 

Msza św. w niedziele -godz. 10.30.

Ogłoszenia parafialne 15.02.-21.02.2021r.

https://www.youtube.com/watch?v=Ts7HRsXtB88 

Pokuta
Rodzinne ocalenie
Włącz się w dzieło rodzinnej pokuty.

Organizatorem i pomysłodawcą tej wielkopostnej inicjatywy Pokuta Rodzin Niniwa 2021 jest ks. Dominik Chmielewski SDB, założyciel i opiekun duchowy wspólnoty Wojownicy Maryi.
– Pokuta rodzin jest dzisiaj bardzo ważna. Widzimy, że w obecnej sytuacji, w rzeczywistości pandemii, wiele rodzin przeżywa wielki kryzys na różnych płaszczyznach. Strach, niepewność powodują napięcia w relacjach między małżonkami, rodzicami a dziećmi – podkreśla ks. Dominik Chmielewski. – Stąd zachęcamy, zapraszamy z całego serca do podejmowania pokuty rodzinnej, ma ona służyć scaleniu i ocaleniu rodzin. Ofiarujmy naszą pokutę Panu Bogu przez Niepokalane Serce Maryi – apeluje.

Pokuta Rodzin Niniwa 2021 rozpocznie się w Środę Popielcową, 17 lutego, a zakończy w Wielką Sobotę, 3 kwietnia. W tym czasie jesteśmy zachęcani do codziennej modlitwy rodzinnej choć jednym dziesiątkiem Różańca Świętego, a także spełniania dobrych uczynków oraz podejmowania drobnych aktów pokutnych. W ten sposób przez 40 dni rodzina pokutuje za grzechy, które miały w niej miejsce. 

Rekolekcje dla dzieci

W drogę ZA JEZUSEM. Krok po kroku z Maryją u boku. / WIELKI POST 2021 / 17.02 - 03.04 /

https://www.youtube.com/watch?v=HX5EvkCV1rU

Kalendarium liturgiczne:

15.02- poniedziałek- dzień powszedni

16.02-wtorek- dzień powszedni

17.02- środa- Środa Popielcowa - godz. 15.00

18.02- czwartek- patron dnia św. Konstancja

19.02- piątek- Doga Krzyżowa - godz. 15.00, Butryny- godz. 17.00

20.02- sobota- dzień powszedni

21.02- niedziela- pierwsza Niedziela Wielkiego Postu- godz. 10.30