Ogłoszenia parafialne -Życzenia Noworoczne

  Ogłoszenia parafialne:

31 grudnia 2020r. Msza Święta o godz. 9.00 w Kościele parafialnym w Butrynach

1 stycznia 2021r. Msza Święta o godz. 10.30 w Nowej Wsi, o godz. 12.00 w Butrynach.

 

Modlitwa na Nowy Rok

Wszechmogący Boże, 
prosimy o błogosławieństwo Twoje
na ten nowy rok.
Nie wiemy, co on nam przyniesie,
co nam w nim dasz.
Jakie przeżyjemy w nim radości, 
jakie cierpienia?

To wiesz tylko Ty, 
Ojcze miłosierny.
Ty znasz początek, 
trwanie i kres naszego życia.
Ty prowadzisz nas wszystkich 
przez czas do wieczności.

Daj mi, Ojcze, trwać przy Tobie,
iść wiernie drogą Twoich przykazań,
abym poddany Tobie, w mocy Twojej
spokojnie, pokornie i ufnie czynił to,
co się Tobie podoba, co do mnie należy,
i znosił to, co Ty ześlesz na mnie.

Nie wiem, co mnie w tym roku czeka,
ale to wiem na pewno, że tym,
którzy Ciebie miłują,
wszystko obraca się ku dobremu 
i to mi wystarcza.

Ojcze, Ty kochasz Twoje dzieci.
Niech rozpocznę ten rok w miłości 
Twojej i pozostanę Ci wierny.
Nie dozwól, aby cokolwiek odłączyło 
mnie od miłości Twojej.

Kieruj mną według świętej woli Twojej
W Tobie i w Twojej woli znajdę pokój,
bo wola Twoja jest naszym pokojem,
pokojem wiecznym u Ciebie.
Amen.

27 grudnia Święto Świętej Rodziny Jezusa, Maryi i Józefa

 

Nadchodzący koniec roku nasuwa wiele różnych refleksji związanych z upływającym czasem, jak go wykorzystaliśmy i z nadchodzącym – bo robimy sobie wielkie plany i postanowienia. Niedziela  Świętej Rodziny zaprasza, by skupić się na Świętej Rodzinie i na rodzinie, która w zamyśle Bożym powinna być święta, ale często taką nie jest.

Zacznijmy od tej drugiej, ludzkiej.

Ma ona dziś sporo kłopotów rozmaitych, a jeden z nich może zobrazować taka opowiastka – zdarzenie ze sklepu z zabawkami.

Tuż przed świętami, przed choinką, pojawiło się w sklepie młode małżeństwo, by wybrać coś dla swojego dziecka. „Chcemy znaleźć taką rzecz, która zajmie naszemu dziecku w miarę dużo czasu” – zaczęli wyliczać. „Dobrze by było, gdybyśmy dostali coś takiego, co jakoś uczy, rozwija – wie pani, co mamy na myśli. Oczywiście powinno też być bezpieczne. I żeby było dla dziecka dobrym towarzyszem... Czy jest coś takiego?” „Bardzo mi przykro – odpowiedziała wtedy sprzedawczyni – ale rodziców w tym sklepie nie sprzedajemy…”.

Pytamy się nieraz samych siebie co się dzieje z naszymi rodzinami. Coraz mniej matki w matkach naszych. Coraz mniej ojca w ojcach naszych. Prawdziwych domów coraz mniej. Bo coraz mniej domu w naszych domach. A odkąd człowiek jest człowiekiem i jak długo chce być człowiekiem – potrzebuje nie hotelu, nie noclegu, ale źródła pokoju, odpoczynku, siły, miłości – potrzebuje po prostu domu. A tymczasem dom ginie...

Za czarny ten obraz?

Kiedy myślimy o Świętej Rodzinie..

Jezus to Wcielony Syn Boży, Maryja poczęta bez grzechu pierworodnego, a Józef – ot zwykły człowiek podlegający prawu grzechu. A jednak to jemu zleca Bóg opiekę nad Swoim Synem i Jego Matką. To jemu powie – weź Maryję do siebie, weź Dziecię i uchodź do Egiptu, wracaj do ojczyzny.

 Wydaje się jakby Pan Bóg chciał obalić mit naszego myślenia, że ten kto rządzi, podejmuje decyzje musi być najlepszy. Dotyczy to oczywiście i rodziny naturalnej i rodziny zakonnej, ale zapewne dotyczy i Kościoła i Ojczyzny. Każdy w rodzinie ma swoje miejsce i swoje zadanie do spełnienia

Poprzez św. Józefa mówi nam Bóg – żeby zaistniała pełnia ojcostwa musi być również ojcostwo duchowe. Bo tak naprawdę ojcostwo to nie tylko biologia, ojcostwo w pełni realizuje się w przestrzeni duchowej. W biblijnym świecie to ojciec uczył dzieci modlitwy, nie matka. To on wprowadzał w tajniki obcowania z Bogiem, to on również uczył sposobu bycia w świecie, który nas otacza – powiedzielibyśmy dzisiaj, on kształtował jego charakter.

I jeszcze jedna uwaga – miłość ojcowska, rodzicielska musi być otwarta na krzyż, jakim jest pozwolenie na samodzielność dziecka. Powołaniem rodzica jest kochać, a nie posiadać! Doskonale pokazuje to dzisiejsza ewangelia gdy Maryja z Józefem szukają Jezusa w świątyni. Martwią się o Niego i tak po ludzku czynią mu wyrzuty, ale On mówi, że istnieje inny porządek wobec którego musi być posłuszny. I oni muszą przed tym porządkiem schylić głowę i okazać posłuszeństwo.

Niestety wielu rodziców dziś okazuje raczej zaborczość niż rozważną miłość. Próba uchronienia dziecka przed każdym cierpieniem, przed każdą próbą, przed każdym wysiłkiem, również przed konsekwencjami złych wyborów czy wybryków kończy się tym, że dziecko przestaje szanować Rodziców, ale wykorzystuje ich jako parawan i tarczę do dalszych wyskoków.

Każdy z nas w świetle tego może sobie odpowiedzieć w jakim stopniu może siebie i swoją rodzinę nazywać prawdziwie chrześcijańską. Może miewamy dziś pokusy, by zejść nieco z tego wysokiego pułapu, Może nieco już jesteśmy niżej – świat nam nie pomaga na pewno, zwłaszcza ta zlaicyzowana Europa, gdzie wojna z rodziną przybiera na sile.

Jednego możemy być pewni, od początku swojego istnienia ludzkość tyle już przeżyła, popełniła już tyle głupstw, piramidalnych błędów, już tak bardzo palce poparzyła, ale zawsze w chwilach opamiętania nieodmiennie wraca do tego, że najważniejsze jest to, co można dostrzec już w betlejemskiej stajence: mężczyzna, kobieta i dziecko.

informacje ze strony: http://www.slowo.redemptor.pl/pl/1204/7406/swieto-swietej-rodziny-%E2%80%93-jezusa-maryi-i-jozefa.html

26 grudnia Święto św. Szczepana, pierwszego męczennika

Ukamienowanie św. Szczepana

Czytanie z Dziejów Apostolskich

czytanie (Dz 6, 8-10; 7, 54-60)

Szczepan pełen łaski i mocy działał cuda i znaki wielkie wśród ludu. Niektórzy zaś z synagogi, zwanej synagogą Libertynów i Cyrenejczyków, i Aleksandryjczyków, i tych, którzy pochodzili z Cylicji i z Azji, wystąpili do rozprawy ze Szczepanem. Nie mogli jednak sprostać mądrości i Duchowi, z którego natchnienia przemawiał.

Gdy usłyszeli to, co mówił, zawrzały gniewem ich serca i zgrzytali zębami na niego.

A on pełen Ducha Świętego patrzył w niebo i ujrzał chwałę Bożą i Jezusa, stojącego po prawicy Boga. I rzekł: „Widzę niebo otwarte i Syna Człowieczego, stojącego po prawicy Boga”.

A oni podnieśli wielki krzyk, zatkali sobie uszy i rzucili się na niego wszyscy razem. Wyrzucili go poza miasto i kamienowali, a świadkowie złożyli swe szaty u stóp młodzieńca, zwanego Szawłem.

Tak kamienowali Szczepana, który modlił się: „Panie Jezu, przyjmij ducha mego!” A gdy osunął się na kolana, zawołał głośno: „Panie, nie poczytaj im tego grzechu”.

Po tych słowach skonał.

Akcja "Nazaret moim domem"

                                         

40 dni oczyszczenia naszego domu i ukrycia go przez złem

Zaczynamy 25 grudnia 2020r i razem z Maryją i Józefem przechodzimy 40 dni oczyszczenia z naszych grzechów, aby 2 lutego 2021 ofiarować Trójcy Świętej przez ręce Świętej Rodziny nasze życie.

DOM NAZARETAŃSKI

Co trzeba zrobić, by włączyć się w akcję?

• Modlitwa codzienna:

• Psalm 51 jako Modlitwa przebłagalna za wszystkie grzechy osobiste i rodzinne
• 1 dziesiątka różańca-tajemnica Ukoronowanie Maryi na Królową Nieba i Ziemi- ustanowienie Maryi królową naszych rodzin
• Psalm 121 jako psalm oddania swojej rodziny Bożej Opiece
• Czwartki: Adoracja Najświętszego Sakramentu: w kościele lub online*(czas dowolny)
• Piątki: Po modlitwie codziennej krótka Adoracja Krzyża poprzez ucałowanie ran i dziękczynienie za zbawienie.
  
   
   
  Psalm 51
  Błaganie pokutnika
  Odnówcie się duchem w waszym myśleniu i przyobleczcie nowego człowieka (Ef 4, 23-24)
  
  
  Zmiłuj się nade mną, Boże, w łaskawości swojej, *
  
  w ogromie swej litości zgładź nieprawość moją.
  
  Obmyj mnie zupełnie z mojej winy *
  
  i oczyść mnie z grzechu mojego.
  
  Uznaję bowiem nieprawość moją, *
  
  a grzech mój jest zawsze przede mną.
  
  Przeciwko Tobie samemu zgrzeszyłem *
  
  i uczyniłem, co złe jest przed Tobą,
  
  Abyś okazał się sprawiedliwy w swym wyroku *
  
  i prawy w swoim sądzie.
  
  Oto urodziłem się obciążony winą *
  
  i jako grzesznika poczęła mnie matka.
  
  A Ty masz upodobanie w ukrytej prawdzie, *
  
  naucz mnie tajemnic mądrości.
  
  Pokrop mnie hizopem, a stanę się czysty, *
  
  obmyj mnie, a nad śnieg wybieleję.
  
  Spraw, abym usłyszał radość i wesele, *
  
  niech się radują kości, które skruszyłeś.
  
  Odwróć swe oblicze od moich grzechów *
  
  i zmaż wszystkie moje przewinienia.
  
  Stwórz, Boże, we mnie serce czyste *
  
  i odnów we mnie moc ducha.
  
  Nie odrzucaj mnie od swego oblicza *
  
  i nie odbieraj mi świętego ducha swego.
  
  Przywróć mi radość Twojego zbawienia *
  
  i wzmocnij mnie duchem ofiarnym.
  
  Będę nieprawych nauczał dróg Twoich *
  
  i wrócą do Ciebie grzesznicy.
  
  Uwolnij mnie, Boże, od kary za krew przelaną, †
  
  Boże, mój Zbawco, *
  
  niech sławi mój język sprawiedliwość Twoją.
  
  Panie, otwórz wargi moje, *
  
  a usta moje będą głosić Twoją chwałę.
  
  Ofiarą bowiem Ty się nie radujesz, *
  
  a całopalenia, choćbym dał, nie przyjmiesz.
  
  Boże, moją ofiarą jest duch skruszony, *
  
  pokornym i skruszonym sercem Ty, Boże, nie gardzisz.
  
  Panie, okaż Syjonowi łaskę w Twej dobroci, *
  
  odbuduj mury Jeruzalem.
  
  Wtedy przyjmiesz prawe ofiary: dary i całopalenia, *
  
  wtedy składać będą cielce na Twoim ołtarzu.
  
  Chwała Ojcu i Synowi, *
  
  i Duchowi Świętemu.
  
  Jak była na początku, teraz i zawsze, *
  
  i na wieki wieków. Amen 
•  
• Psalm 121 
• Bóg czuwa nad wiernymi
• Nie będą już łaknąć ani pragnąć i nie porazi ich słońce ani żaden upał (Ap 7, 16)
  
  
  Wznoszę swe oczy ku górom: *
  
  skąd nadejść ma dla mnie pomoc?
  
  Pomoc moja od Pana, *
  
  który stworzył niebo i ziemię.
  
  On nie pozwoli, by potknęła się twa noga, *
  
  ani się nie zdrzemnie Ten, który ciebie strzeże.
  
  Nie zdrzemnie się ani nie zaśnie *
  
  Ten, który czuwa nad Izraelem.
  
  Pan ciebie strzeże, †
  
  jest cieniem nad tobą, *
  
  stoi po twojej prawicy.
  
  We dnie nie porazi cię słońce *
  
  ani księżyc wśród nocy.
  
  Pan cię uchroni od zła wszelkiego, *
  
  ochroni twoją duszę.
  
  Pan będzie czuwał †
  
  nad twoim wyjściem i powrotem, *
  
  teraz i po wszystkie czasy.
  
  Chwała Ojcu i Synowi, *
  
  i Duchowi Świętemu.
  
  Jak była na początku, teraz i zawsze, *
  
  i na wieki wieków. Amen.
  

  Akcja "Nazaret moim domem" - instrukcje. Zapraszają: ks. Dominik Chmielewski, ks. Teodor

  https://www.youtube.com/watch?v=IQtjGthAtKU

Nazaret Naszym Domem

             

Nazaret – moim domem

40 dniowe poświęcenie rodziny Świętej Rodzinie z Nazaretu

Miejsce modlitwy: domy rodzinne, klasztory, plebanie. 

Czas trwania: 25 grudzień 2020 do 2 luty 2021 - 40 dni                                                            

Cel:
Oczyszczenie, przebłaganie za grzechy i uświęcenie siebie i swojej rodziny za wstawiennictwem Matki Bożej, ukoronowanie Maryi jako Królowej naszych domów, przyjęcie Bożego Miłosierdzia przez akt poświęcenia swojego domu i rodziny Świętej Rodzinie z Nazaretu.

Dlaczego:

1. Dlaczego oczyszczenie?

Aby stanąć w prawdzie o sobie samym i móc mocniej przybliżyć się do Pana.

Dopiero widząc prawdę o sobie, możemy pozwolić Bogu oczyścić i przemienić nasze serce. Stając w postawie uniżenia przed Bogiem, otwieramy się na Jego działanie.

1. Dlaczego z Matką Bożą?

Maryja, która jest Kecharitomene – pełna łaski, powiedziała Bogu „Tak”. Maryja najdoskonalej wypełnia Bożą wolę, a pod krzyżem Swego Syna, stała się Matką każdego człowieka (Następnie rzekł do ucznia: „Oto twoja Matka”. I od tej godziny uczeń przyjął Ją do siebie. – J19,27). Niepokalana kocha całym swym sercem każdego z nas. Maryja jest najwspanialszą z Matek nas wszystkich, najpewniejszą Wstawienniczką, jako Matka Miłosierdzia i Wspomożycielką wiernych. Niepokalana jest Arką, w której można się schronić i wraz z Nią podążać w pielgrzymce życia do zbawienia. Maryja jest Królową nieba i ziemi, a ofiarując Jezusowi siebie i wszystkie sprawy przez Jej ręce, pozwalamy na Jej królowanie w naszym życiu i w naszych rodzinach.

1. Dlaczego 02.02.21

Jest to święto Ofiarowania Pańskiego, tzw. Święto Matki Bożej Gromnicznej, które przypada na czterdziesty dzień po Bożym Narodzeniu. Święto to, jest pamiątką ofiarowania Pana Jezusa w świątyni jerozolimskiej. Obrzęd poświęcania świec, których płomień symbolizuje Jezusa – Światłość świata i Światło na oświecenie pogan jest dla nas nie tylko symbolem ale też prawdą. Pragniemy, by Płomień Miłości Niepokalanego Serca Maryi, którym jest sam Jezus rozświetlił wszelkie ciemności
w naszym życiu i wypełnił je światłem.

1. Dlaczego Boże Miłosierdzie?

Jest to prawda wiary i największy (zob. Dz. 301) przymiot Boga. Jan Paweł II
w encyklice ”Dives in misericordia” pisał o miłosierdziu: „w swoim właściwym
i pełnym kształcie objawia się jako dowartościowanie, jako podnoszenie w górę, jako wydobywanie dobra spod wszelkich nawarstwień zła, które jest w świecie
i w człowieku”. Miłosierdzie Boże jest większe niż każdy grzech. Pan Jezus zaprasza każdego człowieka do postawy ufności wobec Boga i wypełnienie Jego woli zawartej w przykazaniach, obowiązkach stanu, błogosławieństwach i radach ewangelicznych, oraz w rozpoznanych natchnieniach Ducha Świętego. Drugim istotnym warunkiem tego nabożeństwa jest postawa miłosierdzia wobec bliźnich, która zaprasza wiernego do kształtowania w sobie ewangelicznej postawy miłości wobec ludzi.

„Ze wszystkich Ran Moich, jak ze strumieni płynie miłosierdzie dla dusz, ale Rana Serca Mojego jest źródłem niezgłębionego miłosierdzia, z tego źródła tryskają wszelkie łaski dla dusz. Palą Mnie płomienie litości, pragnę je przelać na dusze ludzkie. Mów światu całemu o Moim miłosierdziu”. (Dz 1190)

Patroni akcji.

• Daniel:

Prorok Daniel miał świadomość ogromu grzechu Izraela. Choć sam był sprawiedliwy (Biblia Hebrajska używa nawet do jego opisu terminu „kadosz”, czyli pełen Bożej chwały, obecności, a który możemy również przetłumaczyć jako święty), przyjął na siebie winy całego ludu. Poszedł na pustynię, gdzie uniżył się przed Panem i błagał Go o wybaczenie całemu swojemu ludowi.  Wyznaniu win przez Daniela towarzyszyła wiara w obietnice Boga o przyjściu Mesjasza oraz nadzieja, że Miłosierny Bóg kolejny raz zwróci się ku swojemu ludowi i uwolni go z rąk nieprzyjaciół, tak jak w przeszłości wyprowadził go z niewoli egipskiej.  

• Jan Chrzciciel

Prorok, który modlił się i pościł za cały lud Izraela. Nauczał: „Nawróćcie się, bo nadchodzi już królestwo niebieskie” (Mt3, 2). Jan chrzcił wodą i głosił chrzest odpuszczenia grzechów. Przygotowywał na przyjście Pana: „Głos, który woła na pustyni: Przygotujcie drogę Pana! Wyprostujcie Jego ścieżki!” (Mt3, 3b)

„Ja was chrzczę wodą, abyście się nawrócili. Ten jednak, który po mnie przychodzi, jest potężniejszy ode mnie, a ja nie jestem godny nosić Mu sandałów. On będzie was chrzcił Duchem Świętym i ogniem”( Mt3, 11)

• Sługa Boży: Kard. Stefan Wyszyński

Prymas Tysiąclecia – Patron i Wstawiennik roku 2020/2021 – Z odwagą i wielką determinacją modlił się podczas uwięzienia za naród. Polskę nazywał „rodziną rodzin” i w rodzinie upatrywał jego główną siłę. Był całkowicie oddany Maryi. „Tam, gdzie panuje wielka ufność ku Maryi i wiara w Jej zwycięstwo, tam Bóg dokonuje przez Nią przedziwnych cudów Swojej Potęgi.”

• Polscy Święci , Błogosławieni i Słudzy Boży

Co trzeba zrobić, by włączyć się w akcję?

• Modlitwa codzienna:

• Psalm 51 jako Modlitwa przebłagalna za wszystkie grzechy osobiste i rodzinne
• 1 dziesiątka różańca-tajemnica Ukoronowanie Maryi na Królową Nieba i Ziemi- ustanowienie Maryi królową naszych rodzin
• Psalm 121 jako psalm oddania swojej rodziny Bożej Opiece
• Czwartki: Adoracja Najświętszego Sakramentu: w kościele lub online*
  (czas dowolny)
• Piątki: Po modlitwie codziennej krótka Adoracja Krzyża poprzez ucałowanie ran i dziękczynienie za zbawienie 
  

Święty Sylwester

 

Kim był św. Sylwester?

W ostatnim dniu roku Kościół katolicki wspomina papieża św. Sylwestra I. Był Rzymianinem, na Stolicy Piotrowej zasiadł w 314 r., czyli rok po edykcie tolerancyjnym, kończącym falę prześladowań.

Kierował Kościołem przez ponad 20 lat w epoce wielkich herezji donatyzmu i arianizmu, a zarazem w epoce formułowania najważniejszych prawd doktryny chrześcijańskiej.

Za jego pontyfikatu, w 325 r., odbył się pierwszy sobór powszechny w Nicei, który określił naukę o Trójcy Świętej i bóstwie Chrystusa oraz sformułował pierwsze wyznanie wiary - tzw. Symbol Nicejski. Był 31. następcą św. Piotra.

Za rządów Sylwestra w Rzymie wybudowano dwie słynne bazyliki: św. Piotra oraz św. Jana na Lateranie.

Jakub de Voragine pisze o papieżu Sylwestrze I, że szczególnie praktykował cnotę gościnności, troszczył się bardzo o potrzeby sierot, wdów i biedaków, a ponadto "odznaczał się anielskim wyglądem, piękną mową, czystością życia, świątobliwością uczynków, trafnością rad, wiarą prawdziwie katolicką, cierpliwością pełną nadziei, szczodrością w miłosierdziu".

Autor "Złotej Legendy" przypisuje świętemu niezgodnie z prawdą ochrzczenie cesarza Konstantyna Wielkiego, jak również opowiada o wielkiej dyspucie Sylwestra z uczonymi żydowskimi, w czasie której dla potwierdzenia nauki chrześcijańskiej miał dokonać cudu ożywienia martwego byka.

Św. Sylwester zmarł w 335 r., najprawdopodobniej 31 grudnia. Został pochowany w katakumbach Pryscylli przy via Salaria. Po nim to samo imię nosił jeszcze jeden prawowity papież (999-1003) oraz dwaj antypapieże.

informacje ze strony:ttps://deon.pl/wiara/sw-sylwester-i-goscinny-i-wrazliwy-swiety,330690

Zwyczaje świąt Narodzenia Pańskiego

 

Ze świętami Narodzenia Pańskiego wiąże się bardzo wiele zwyczajów:

Żłóbek. Podanie głosi, że żłóbek Pana Jezusa został już w wieku V przeniesiony z Betlejem do Rzymu i umieszczony w bazylice Matki Bożej Większej. Na tę pamiątkę co roku pasterkę odprawiano w Rzymie w tymże kościele przy żłóbku Chrystusa. Najpierw we Włoszech w uroczystość Bożego Narodzenia zaczęto wystawiać żłóbki na tle grot, dołączając do figur Świętej Rodziny aniołów i pasterzy. Jednak do rozpowszechnienia zwyczaju budowania żłóbków i szopek najbardziej przyczynił się św. Franciszek i jego synowie duchowi. Najsłynniejsze są szopki toskańskie, sycylijskie i neapolitańskie. W Polsce głośne są szopki krakowskie, prawdziwe arcydzieła sztuki ludowej. 

Jasełka. Od żłóbków łatwo było przejść w średniowieczu do przedstawień teatralnych: początkowo odprawianych po kościołach w formie bardzo prostej jako ilustracja tekstów ewangelicznych, aż po bogato rozbudowane sceny teatralne. Misteria te cieszyły się zawsze wielkim powodzeniem. W wieku XVIII rozpowszechnił się na dworach zwyczaj urządzania jasełek kukiełkowych.

Kolędy. Ten obyczaj wywodzi się od rzymskich kolęd styczniowych, związanych ze świętem odradzającego się słońca. W swej pierwotnej szacie było to życzenie pomyślności w domu i w gospodarstwie. Nie ma narodu katolickiego, który by nie miał własnych kolęd. Gdyby je zebrać wszystkie w całości, powstałoby kilka pokaźnych tomów o bardzo bogatej treści i melodii. Polska należy do krajów, posiadających w swoim dorobku kulturalnym i folklorystycznym ponad 500 kolęd, co stanowi swoisty rekord.

Choinka. Zwyczaj to dawny, pochodzący jeszcze z czasów pogańskich, a rozpowszechniony zwłaszcza wśród ludów germańskich. W dniach przesilenia: zimy i nocy, kiedy to dnie stawały się coraz dłuższe, zawieszano u sufitu mieszkań gałązki: jemioły, jodły, świerku czy sosny jako symbol zwycięstwa życia nad śmiercią, dnia nad nocą, światła nad ciemnością. Kościół chętnie ten zwyczaj przejął jako zapowiedź i znak, jako typ i figurę Jezusa Chrystusa. On był dla rodzaju ludzkiego prawdziwym rajskim drzewem żywota. Na drzewie krzyża dokonał On naszego zbawienia. Na drzewku zawieszamy światła, gdyż Chrystus tak często siebie nazywał światłem. Zawieszamy na drzewku łakocie i ozdoby, aby w ten sposób przypomnieć dobrodziejstwa odkupienia. Zwyczaj ten rozpowszechnił się dzisiaj niemal na całym świecie. W święta Bożego Narodzenia wystawia się choinki w kościołach i w domach, na placach i w oknach wystawowych.

 Życzenia i podarki. W wielu krajach jest to tak powszechny zwyczaj, że na jednego mieszkańca przypada przeciętnie kilkanaście kart świątecznych z życzeniami. 

Nie mniej powszechny jest zwyczaj obdarowywania się w święta Bożego Narodzenia prezentami. 

Wigilia. Przyjęła się w Polsce w wieku XVIII, stała się powszechną tradycją w wieku XX. Stół zaścielał biały obrus, przypominający ołtarz i pieluszki Pana, pod nim układano siano - dla przypomnienia sianka, na którym spoczywało Boże Dziecię. Jeśli ktoś z rodziny w tym roku przeniósł się do wieczności, zostawiano i dla niego pełne nakrycie.  Dawano również osobną zastawę dla gościa, który w wieczór wigilijny mógł się przypadkowo zjawić. Tego bowiem wieczoru nie mógł nikt być samotny czy głodny. Pan domu lub najstarszy rozpoczynał wieczerzę modlitwą. Potem czytano opis narodzenia Pańskiego z Ewangelii św. Łukasza (rozdz. 2). Następnie po krótkim przemówieniu każdy z domowników brał opłatek do ręki i wspólnie składano sobie życzenia. Z tej okazji także przepraszano się wzajemnie i darowywano sobie urazy.

Opłatek jest symbolem Eucharystii, Chleba anielskiego, który w Pasterce wszyscy przyjmują. Tak więc Chrystus narodzony jednoczy wszystkich swoich wyznawców. Opłatek, być może, pochodzi od eulogiów pierwszych wieków, czyli od chlebów błogosławionych w czasie Mszy świętej, jak to jest w zwyczaju jeszcze dzisiaj u prawosławnych.
Po złożeniu sobie życzeń uczestnicy wigilii zabierają się do uczty, po której każdy udaje się do choinki, pod którą znajduje dla siebie prezent gwiazdkowy. Ucztę kończą kolędy, które śpiewa się do Pasterki. Dla podkreślenia, że zwierzęta były również obecne przy Bożym Narodzeniu i spełniały swoją rolę, karmiło się je opłatkiem kolorowym dla odróżnienia od białego, którym dzielili się ludzie.

informacje ze strony: https://brewiarz.pl/czytelnia/bn.php3